maza lekhanpravas

                        पाऊ स             नमस्कार रसिक वाचक, बाहेर पाऊस पडत आहे तर मग भटकंती करायलाच हवी ना! चला तर मग आपापला पाऊस अनुभवू या. कुणाला गावाकडचा पाऊस खुणावतो, कुणाला पावसातली फजिती तर कुणाला प्रियकर प्रेयसी सोबतचा पाऊस आठवतो तर बळीराजाला त्याच्या कारभारणी सोबत रानातला पाऊस आठवतो. मला मात्र पावसाच्या पाण्यात मनसोक्त हुंदडणारे बालपण लाभले म्हणून पाऊस म्हणजे चैतन्याचा खराखुरा महासागर होय या महासागरात प्रत्येकाने आपापल्या आवडीनुसार उडी मारून आनंदाचे मोती गोळा करावेत त्याचसाठी हा लेखप्रपंच.          समोर पाऊस पडताना दिसतो परंतु हा पाऊस माझ्या मनाला कधीच स्पर्श करीत नाही. मनाला स्पर्श न करणारा असा हा शहरातला पाऊस देखील मला शहरासारखाच उपरा भासतो. शहरातला पाऊस देखील कर्तव्य म्हणूनच शहरात पडत असतो. तो देखील शहरात येतांना आपुलकी विसरूनच येत असतो. त्यालाही ठाऊक असते येथे अंकुरण्यासाठी आहेच काय! काँक्रिटच्या भिंतीवरून घरंगळून गटारीच्या पाण्यातच मिसळायचे आहे. त...

      नमस्कार रसिक वाचकांनो, चला, आज फिलिपिन्स देशातूनही वाचक ब्लॉग वाचत आहेत याचा आनंद वाटतो. वाचन संस्कृती टिकून राहणार यावरचा विश्वास अधिक द्रुढ होत आहे. आजची भटकंती ही आपल्याच जवळच्या माणसांमध्ये करू या नि स्वतःलाही पुन्हा नव्याने तपासून पाहू या की, आपल्यातलं माणूसपण कितपत जीवंत आहे. आपणच आपापल्या फूटपट्टीने तपासून पाहू या.                                                          आमच्या वाघ आजी           वीस वर्षांपूर्वी नाशिकला मेरी येथे राहायला आलोत. आमच्या 'राजमती' बिल्डिंगमध्ये वाघ साहेब आणि त्यांचे कुटुंब तळमजल्यावरच्या फ्लॅटमध्ये राहायला आले. त्यांच्या कुटुंबात दोघे पती-पत्नी, दोन मुले व व्रुद्ध आई होती. आम्ही सर्वजण वाघ साहेबांच्या आईला 'वाघ आजी'म्हणायचो. सकाळ झाली की आंघोळ करून चहापाणी घेतले की वाघ आजी ओट्यावर बसायच्या आणि येणाऱ्या जाणाऱ्यांशी दोन शब्द बोलायच्या. त्यांचे दोन शब्द ...

नमस्कार रसिक वाचक,  आजची भटकंती आपण महाराष्ट्रीयन खाद्यसंस्कृतीत करू या. त्याचबरोबर घरघरातील नातेसंबंधातही फेरफटका मारून येऊ या आणि   माझ्या लेखन प्रवासात साथ देणाऱ्या वाचकांनाही भेटू या. या एकाच लेखात तुम्हांला वेगवेगळ्या ठिकाणी भटकंती करण्याचा आनंद नक्कीच मिळेल. अशी मला आशा आहे. जिच्यावर हा लेख लिहिला ती आज एकवीस वर्षांची झाली पण तिचे बालपण आजही डोळ्यांसमोर नाचत आहे, बागडत आहे. आजचा लेख माझी पुतणी चि. सायली खैरनार हिच्यासाठी       हॅण्डमेड कुस्करा                 माझी पुतणी चार वर्षांची होती तेव्हा ती प्रथमच एकटी आमच्यासोबत नाशिकला आली होती. दीर व जाऊ तिला आमच्यासोबत पाठवायला तयार नव्हते. त्या दोघांना भीती वाटत होती की ती रात्री झोपताना रडेल व आम्हांला त्रास देईल. माझ्या पुतणीने आमच्याबरोबर येण्याचा हट्ट करताच आम्ही तिला आईबाबांच्या आठवणीने रडणार नसशील तरच आम्ही तुला नाशिकला नेऊ, अशी अट घालताच बाईसाहेब एकदम खूष. शेवटी आम्ही दीर व जावेला राजी केले नि तिची बॅग भरायला सांगितले. त्या दोघांना त...

   स्वयंचलित कॅमेरा                                        जून १९८९ मध्ये मी व माझे पती काश्मीरला जाण्यासाठी रेल्वेचे बुकिंग करून प्रवासाच्या तयारीला लागलो . आमची तयारी चालू असतानाच नुकतीच ओळख झालेले सुजय दोडल आमच्या घरी आले व त्यांनी विचारले , " कसली धावपळ चालू आहे ." आम्ही काश्मीरला चाललो म्हणून थोडीशी तयारी चालू आहे . त्यांनी कधी व कशाने चाललो याविषयी विचारपूस केली . माझे पती म्हणाले , " बऱ्यापैकी तयारी झाली आता फक्त माझा कॅमेरा खूप जुना आहे त्यामुळे एक नवीन कॅमेरा तेवढा घ्यायचा आहे . कॅमेराचे  नाव काढताच दोडल साहेब म्हणाले , " कॅमेरा कशाला विकत घेता ? मी आताच नवीन कॅमेरा घेतला आहे तोच घेऊन जा ." दोडल साहेबांनी असे म्हटल्यावर आम्ही नवीन कॅमेरा न घेता त्यांचाच कॅमेरा घेऊन जायचे ठरवले पण जेव्हा दोडल साहेबांनी कॅमेरा आणून दिला तेव्हा तो न्यावा की नेऊ नये असा पेच पडला कारण त्यांचा कॅमेरा हा खूप किंमती होता . त्यांनी दिलेला तो महागडा कॅमेरा बिघडला किंवा हरवला तर...